Ρουτίνα ή ''κανονική ζωή''

 Ρουτίνα... Ξαφνικά οι μέρες αρχίζουν και περνάνε γρήγορα. Η μέρα μεγαλώνει, η νύχτα μικραίνει, η μέρα μικραίνει και η νύχτα μεγαλώνει. Και έτσι περνάει ένας χρόνος. Που έπρεπε να είναι δημιουργικός και μπλα, μπλα, μπλα. Έλα όμως που αυτή η γαμημένη η δουλειά είναι ότι πιο αντιδημιουργικό και σου γαμάει το μυαλό. Και το ήξερα ,το ήξερα ο μαλάκας δεν είναι ότι το διάλεξα, αλλά κρίση θα μου πεις. Κάτσε στη δουλειά του μπαμπά και μην μιλάς, τώρα. Κάθομαι, ξέρω η ανεργία έχει βαρέσει κόκκινο. Αλλά δεν ονειρεύτηκα ρε γαμώτο να κάνω αυτό. Ίσα ίσα ήθελα να το αποφύγω και πλέον φαντάζει η μόνη διέξοδος. Είναι σαν να είσαι μαύρος να σε παρασύρει το ρεύμα προς τον καταρράκτη και να πετάγεται ξαφνικά ένα χέρι να σε σώσει. Μέσα στον φόβο σου το αρπάζεις αλλά μετά ανακαλύπτεις ότι τελικά το χέρι ήταν από ένα παλικαράκι με άσπρη κουκούλα .Weaaaaaaak

  Έτσι είναι και η ρουτίνα ,''κουκουλωμένη'' πίσω από διάφορα ''κανονικά''. Κανονική ζωή, κανονική δουλειά, κανονική διασκέδαση. Αποφασίζουμε να αρπάξουμε το πρώτο χέρι που θα πεταχτεί χωρίς να σκεφτόμαστε ότι τελικά ίσως να μην είναι τόσο ψηλός ο καταρράκτης. Αλλά έτσι πρέπει, είπαμε κανονική ζωή.... σπουδές-στρατός-δουλειά-γάμος .Οι γυναίκες που δεν έχουν και τον στρατό είναι ακόμα πιο άτυχες. Και τι μας λες ρε καθυστέρα δηλαδή; Να πέσουμε από τον καταρράκτη; Ναι να πέσετε, εσείς μπορεί να έχετε πιο πολλά αρχίδια από μένα . Μπορεί στο βυθό της λίμνης να υπάρχει κανένας θησαυρός ποτέ δεν ξέρεις. Και άμα μείνετε σε κόμα καναδυό χρόνια δεν πειράζει νέοι είστε, θα γλιτώσετε τουλάχιστον από τα παιδιά με τ' άσπρα. Αν και κάποιες φορές περιμένουν οι πούστηδες και 'κει κάτω όλους τους τολμηρούς.

  Τέλος πάντων αρκετά κλάφτηκα. το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε. Πρώτον προσπαθούμε να δραπετεύσουμε με το κοριτσάκι που γνωρίσαμε και είχε την ίδια τύχη με εμάς. Δεύτερον προσπαθούμε να πιάσουμε φιλιές με τα παιδιά με τις κουκούλες να τους αλλάξουμε τα μυαλά και να περάσουμε όλοι μαζί καλά. Και τρίτον υπομένουμε το μαρτύριο μέχρι να βαρεθούν και να μας παρατήσουν ξανά στο ποτάμι μετά από πολλά χρόνια. Εγώ έχω διαλέξει το δεύτερο γιατί τουλάχιστον σε όλη αυτή τη γαμημένη ρουτίνα υπάρχουν και άνθρωποι που την κάνουν ανεκτή και όμορφη. Τώρα αν τα καταφέρω με τον καιρό θα δείξει....

Τα φαντάσματα του παρελθόντος

 Ή αλλιώς πως ένα σοβαρό μπλογκ σταδιακά καταστρέφεται

 
  Προχθές σκεφτόμουνα την δύναμη που έχουν κάποια μέρη, κάποιες στιγμές και κάποιοι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή συνέβησαν στο παρελθόν. Μπορεί να είμαι απλά εγώ βλαμμένος και να έχω το σύνδρομο Πίτερ παν αλλά στο μυαλό μου οτιδήποτε παλιό συνδυάζεται με ωραίες αναμνήσεις ( ο παπάρας ο Φρόυντ θα έλεγε τώρα ότι δεν κοιτάω στο μέλλον και δεν μπορώ να πάρω σοβαρές αποφάσεις) . Σαν παράδειγμα όταν ήμουν πιτσιρικάς και έβλεπα το ράμπο περνούσα τον επόμενο μήνα κάνοντας ταρζανιές  ,κοίταζα στα κλασικά διαφημιστικά telemarketing ένα μαχαίρι ράμπο (το θυμάται κανένας ;)  και νόμιζα ότι θα εκσπερματώσω, έτσι συνδύασα αυτή την ηλίθια κατά τα άλλα ταινία με ωραίες αναμνήσεις και δεν έχω κανένα πρόβλημα να την δω και τώρα. Όλα αυτά έχουν έναν έμφυτο ρομαντισμό και μία αφελή ηλιθιότητα που σήμερα δεν τη βρίσκεις πουθενά καθότι όλα είναι στημένα. Και πάρε ηλίθια σενάρια, τραγικά κουρέματα, γελοίες παραγωγές, κουλοί σκηνοθέτες όλοι αγαπήσαμε τσάκωνα, μουστάκα και λοιπούς επειδή απλούστατα ήταν καλτ, γιαυτό έμειναν στη μνήμη και τις καρδιές μας. Σήμερα το κάθε υβρίδιο μαϊμούς-ανθρώπου  χοροπηδάει σαν μαλάκας και γέλιο δεν βγάζει, οι σουπερ-δυνατοί ήρωες έχουν μαλλί στην τρίχα, είναι τεκνά και χύνουν μία σταγόνα ιδρώτα μετά το πρώτο μισάωρο ξύλου.

                                                    Αστείος

  Επίσης ακόμα ένα παράδειγμα , στην ηλίθια πόλη που μένω τα μέρη για να βγεις είναι όσα τα αστεία που έχει κάθε επεισόδιο της ‘ πολυκατοικίας’ . Πριν κάνα χρόνο κατεδαφίστηκε ένα μπαράκι το οποίο είχε 27 χρόνια ιστορίας ,αρχικά φυσικά σκέφτηκα και δεν γαμιέται τα τελευταία 15 χρόνια παίζει τα ίδια τραγούδια ,τα ποτά είναι μπόμπες και βαρέθηκα να βλέπω την ίδια ηλίθια διακόσμηση κάθε χριστούγεννα. Μετά όμως κάθισα και σκέφτηκα όσα είχα περάσει εκεί μέσα, δεν είναι και λίγο να περνάς σε ένα μέρος τα εφηβικά και στη συνέχεια τα φοιτητικά σου χρόνια. Ήταν σαν να έχει εξαφανιστεί ένα μέρος της ζωής μου κάθεσαι και σκέφτεσαι τους  κλασικούς θαμώνες που είχαν γίνει σαν φίλοι σου πλέον, τα καλοκαίρια που καθόμασταν μόνοι μας και πίναμε, τις απόκριες που γινόταν της πουτάνας και τις μπύρες που κλέψαμε μετά, μία μαστουρωμένη που είχε μπει πήρε το μπολάκι μας και έφυγε και μελαγχόλησα, θα προτιμούσα να άκουγα το me and my monkey για το υπόλοιπο της ζωής μου αρκεί να υπήρχε ακόμα.(Αν ποτέ βρεθείτε σε αυτή την πόλη και σας πουν για ένα θρυλικό μπαράκι μην κάνετε τον κόπο να πάτε, ναι άνοιξε αλλού, είναι τόσο ροκ όσο είναι το φετινό rockwave).

  Το ίδιο ισχύει και με την παλιά γειτονιά, τους παλιούς φίλους, τον παππού τσαγκάρη , τον άλλο που χάριζε σοκολάτες, το κλασικό στοιχειωμένο σπίτι , τα κάμπινγκ με τους γονείς όλα έχουν μία μαγεία που πλέον δεν την βρίσκεις πουθενά επειδή εκτός των άλλων η κυκλοφορία του Diablo 3 αναβλήθηκε πάλι.  Όλα αυτά άμα τα έβλεπα με το σημερινό καθυστερημένο μου μυαλό θα διάλεγα τους φίλους με το πιο βύσμα πατέρα, τις φίλες με τις μεγαλύτερες προοπτικές εξέλιξης, θα έβλεπα τον παππού σαν ανώμαλο παιδεραστή και τους γονείς σαν παλιοσκρούτζ τσιγκούνηδες.

  Και έτσι το αποφάσισα θα αφιερώσω μία μέρα να πάω στις παλιές μου γειτονίες, στο περίπτερο που έπαιρνα τον ποπάι , στο πρώτο μου φροντιστήριο , στους δρόμους που περπάτησα αλλά  ξέρω δεν θα είναι το ίδιο γιατί και όταν κάνω ολόκληρη παράκαμψη όταν ανεβαίνω Θεσσαλονίκη για να δω το φοιτητικό μου σπίτι όσο και να το κοιτάω δεν αλλάζει τίποτα.



Υ.Γ. 1 Όταν φτάσει η μέρα που θα γράψω ποιηματάκι θέλω από σένα αμάλθεια που τόσο καιρό με στηρίζεις και με συμπονάς να με σκοτώσεις, θα σου δώσω την διεύθυνση και τις λεπτομέρειες τότε.

Υ.Γ. 2 Μάλλον φταίει το ότι είδα μετά από καιρό family guy και αισθάνθηκα πιο ηλίθιος και από τον σκηνοθέτη της ζωής της άλλης, α ρε cartman δίκιο που είχες.